Sylwia Kapusta - Szydłak

Witam wszystkich po dosc dlugiej przerwie... Po 3-ch tygodniach spedzonych w domu, uleczylam zarowno moja dusze, serce, no i takze kolanko po kraksie na Giro d'Italia. Ostatnimi czasy nie mialam zbytnio ochoty na rower, wszystko mi nie pasowalo, motywacja tez gdzies zanikla, potrzebowalam jakiejs zmiany, a taka byl pobyt spedzony w domu, przerwa od roweru, no i najwazniejsze czas spedzony z mezem. Wszystko to procentuje z dnia na dzien, a ja zaczynam teraz pracowac juz we Wloszech nad powrotem do formy, tym bardziej ze nie startuje Route de France, ktory ropoczyna sie dzisiaj. Po przerwie po kontuzji, nastepnie dodatkowo alergia, moze lepiej dla mnie, ze jednak nie jade tego wyscigu i moge sie spokojnie przygotowac do koncowki sezonu. W zasadzie zostalo ich zaledwie kilka: 24-28.08 Trophee d'Or we Francji, nastepnie dwa klasyki we Wloszech i 14-19.09 Giro della Toscana. No i 02.10 sa Mistrzostwa Swiata w Australii, ale czy bede miec przyjemnosc udzialu w nich, poki co jest wielka niewiadoma. Poki co skupiam sie na tym co jest tu i teraz, podchodze do wszystkiego z duza radoscia, odkrywam moja milosc do roweru chyba na nowo:)

 Pozdrowionka, Sylwia 

No cóż VI i VII etap jechałam zachowawczo i nawet z dnia na dzień czułam się coraz lepiej, wiec humorek tez dopisywał i wiara, że moze etap VIII lub IX uda sie pojechać swoje i powalczyc! Jednak noc po VII etapie pozbawiła mnie nadzieji, że będzie ok. Niestety, gdy już myślałam, że jest lepiej ból powrócił. Przed etapem VIII czułam, że coś jednak jest nie tak z kolankiem, Diana lowiedziała, że jak bedzie boleż to żebym  się wycofała i takiego zdania też byłam. Pojechałam pierwszy podjazd, który liczył sobie 28km i generlanie czułam się dobrze, ale jak tylko poczułam coś w kolanie wyluzowałam jednak kontynuowałam jazdę spokojniej. Pod koniec podjazdu gdy musiałam znowu w wolniejszym rytmie kręcić ból powrocił jednak silniejszy, no i podjełam decyzje: BASTA, czas powiedzieć sobie STOP! Ale serce mi krwawi, że nie jadę dalej, a co najgorsze nie moge walczyc na tak pięknych etapach górzystych, jak wczoraj, czy dzisiaj, z Livingo do Stelvio:( Jednego jestem pewna, że moje serce zawsze bedzie wśród wysokich gór, teraz muszę się skoncentrować na szybkiej regeneracji kolana i przygotować się do kolejnej cześci sezonu. Najwyraźniej tak było mi dane, a póki co już w poniedzialek wracam do Polski, męża, domu, rodziny, znajomych, więc mimo kontuzji czeka mnie wspaniały okres wśród najbliższych mi osób, z czego sie bardzo cieszę:)

Dziekuje wszystkim za wsparcie i trzymanie kciukow, nie udało sie teraz to uda sie poźniej:) 

Opuchlizna nieco mniejsza, kolanko ciut lepiej sie zginało, jednak świadomość że cały czas nie wiem dokładnie co z nim jest była straszna, musiałam być ostrożna. Kolejny etap udało sie skończyć, choć nie jest to super zadowalające, bo póki co zamiast walczyć o dobrą lokatę na mecie to walczę o kontynuacje wyścigu, licząc, że w miedzy czasie zdąży się kolano trochę zregenerować i zdołam pojechać jakiś etap przyzwoicie. Przy każdym mocniejszym nacisku, odczuwałam ból w kolanie, wiec automatycznie luzowałam.. do mety dojechałam z duża stratą czasowa, no ale były momenty ze jednak myślałam ze sie wycofam. 

Gdy tylko rano otworzyłam oczy, popatrzyłam na moje kolanko, jak wygląda i stwierdziłam, że podobnie jak wczoraj, jednak w lepszym stanie, bo mogłam troszkę zginąć nogę, co nastawiło mnie pozytywnie, ze może uda sie kontynuować Giro. Mimo tego, że po wczorajszym delikatnym masażu, maser powiedział Dianie i mi, że według niego dziś nie będę w stanie startować.

Jak dobrze idzie lepiej nie dać sie ponieść fantazji, nawet jak sie uważa, że sie ma dobrą technikę, ja tak zrobiłam i źle skończyłam. Tuz po połowie dystansu był ostry zakręt w lewo, na którym nieco mnie wyniosło na zewnętrzną, gdzie była studzienka, piachem no i wyłożyłam sie solidnie udeżajac jeszcze w betonowe ogrodzenie! Pozbierałam sie jednak i ukończyłam czasówke.